راهبرد جهاد فرهنگى در تقابل با ناتوى فرهنگى

اشاره

مربیان ش 24

  راهبرد  جهاد فرهنگى در تقابل با ناتوى فرهنگى

اشاره

در سال 1999 م. خانم فرانسيس استيونر ساندرس از متخصصان جنگ جهانى‏دوّم با نوشتن كتاب »جنگ سرد فرهنگى« به افشاى ماهيّت ناتوى فرهنگى ونقش آن در فروپاشى شوروى سابق پرداخت، و اين اعلان خطرى براى همه‏كشورهاى اسلامى به‏ويژه جمهورى اسلامى ايران بود. اين نوشتار ضمن اشاره‏به خطر و ويژگى‏ها و اهداف ناتوى فرهنگى و اخطار مقام معظم رهبرى نسبت‏به خطر بزرگ ناتوى فرهنگى، درصدد تبيين اين مطالب است: تأكيدآموزه‏هاى دينى بر جهاد فرهنگى، الزامات و ضروريات و چالش‏هاى جهادفرهنگى، و تبيين راهبردها و راهكارهاى جهاد فرهنگى در تقابل با ناتوى‏فرهنگى.

كليد واژه‏ها: ناتوى فرهنگى، جهاد فرهنگى، راهبردها و راهكارها.

 ناتوی فرهنگی چیست؟

در سال 1999 م (هشت سال پيش) خانم »فرانسيس استيونر ساندرس« از متخصصان جنگ‏جهانى دوّم كتابى با عنوان »جنگ سرد فرهنگى« منتشر كرد و به نقش سازمان سيا دراستفاده از روش‏هاى نرم فرهنگى در ابعاد مختلف آن پرداخت، و ناتوى فرهنگى را استراتژى‏فرهنگى سازمان سيا ناميد.

از نظر خانم »ساندرس« سازمان سيا در مقام »وزارت فرهنگ بلوك غرب« عمل مى‏كرد وتوانست كنگره آزادى فرهنگى را در ژوئن 1950 م با حضور يكصد نويسنده از سراسر جهان‏در برلين تأسيس كند، از مهم‏ترين اقدامات اين كنگره، آزادى فرهنگى و ايجاد نشريات عليه‏مخالفان بود، كه توانست در فروپاشى شوروى موفق شود.

نيكسون، رئيس جمهور اسبق آمريكا گفته بود: »ما در رقابت با شوروى بايد در دو جبهه‏پيروز شويم: اقتصاد و ايدئولوژى.« [فرانسيس استونر ساندرس، جنگ سرد فرهنگى، بنياد فرهنگى پژوهشى غرب‏شناسى، ص 2.]  بر اين اساس برخى بر اين عقيده‏اند كه عامل اصلى‏فروپاشى شوروى، جنگ فرهنگى بود كه با مهارت كامل و با صرف هزينه‏هاى گسترده، بردانش، بينش و رفتار مردم، نخبگان، مديران و دولتمردان شوروى و بلوك شرق تأثير گذاشت‏و سرانجام بلوك قدرتمند شوروى را از هم متلاشى كرد. [بهشتى‏نژاد، مهدى، ناتوى فرهنگى در تقابل با هويت اسلامى وملّى، هفته‏نامه پرتو، شماره371، اسفند 85، ص4.]

ويژگى‏هاى ناتوى فرهنگى

ناتوى فرهنگى به دليل ويژگى‏هاى خود از پيچيدگى خاصى برخوردار است و خطرش‏افزون‏تر از ناتوى نظامى است و قهراً مقابله با آن نيز با مشكلات بيشترى مواجه خواهد بود.اين ويژگى‏ها عبارتند از:

1. نامحسوس و نامرئى بودن اقدامات، فعاليت‏ها و تجهيزات مخصوص به خود.

2. به ظاهر رسمى و قانونى بودن؛ مانند توليد و نمايش فيلم، انتشار كتاب و مجله وروزنامه، سخنرانى، مباحثه، شعر، رمان، عكس و… در قالب ترويج فرهنگ و هنر و تبادل‏انديشه و تضارب آراء.

3. دراز مدت و دير پا بودن و ماندگار در روح و فكر و تخريب انديشه‏ها.

4. هدف گرفتن فرهنگ به عنوان سنگ زيرين و پايه اصلى جامعه و نسخ هويت اسلامى وملّى و بيگانه كردن انسانها از خود.

5. استفاده ازتمامى حربه‏هاى سياسى، اقتصادى، نظامى، روانى، تبليغاتى و… .

6. با برنامه عمل كردن و داشتن طرح و برنامه در فواصل كوتاه مدت، ميان مدت و درازمدت؛ برنامه‏هايى با عنوان: ايران‏شناسى، اسلام‏شناسى، شيعه‏شناسى، عاشوراشناسى وفرهنگ انتظار.

7. استفاده از ابزارها و امكانات تكنولوژيكى گسترده و متنوع با تخصيص بودجه‏هاى‏كلان. [پيشين.]

8. استفاده از ادبيات و الفاظ مردم‏پسند، مانند: آزادى، دموكراسى، حقوق بشر، امنيت،پيشرفت، تمدّن، توسعه و تبادل فرهنگى و… .

9. بهره‏گيرى گسترده از مواد مخدّر، سايت‏هاى مستهجن و فساد و فحشاء.

10. سود جستن از شيوه‏هاى نوين و متنوع، مثلاً امروز نمى‏گويند: »دين افيون جامعه‏است« بلكه مى‏گويند: »دين بايد خصوصى شود و به درون خانه‏ها برود و از صحنه اجتماع وسياست خارج گردد«، به همين جهت در فرانسه و تركيه منع حجاب مى‏شود و برخى كشورهادرب مساجد را مى‏بندند.

11. حرمت شكنى و توهين به مقدسات، مانند: توهين به ساحت قدس پيامبر اعظم(ص)با نوشتن كتاب توسط سلمان رشدى مرتد و انتشار كاريكاتور در كشور دانمارك، و توهين به‏قرآن و… .

هدف ناتوى فرهنگى

دشمن، عقبه جمهورى اسلامى ايران يعنى اخلاق اسلامى، ايمان و توكل به خدا، ارزش‏هاى‏الهى و علاقه به اسلام را هدف قرار داده و با شعار دهكده جهانى، جهانى‏سازى و… . به صدورآزادانه فرهنگ مصرفى، گسترش ضد ارزش‏ها، تحميل سبك زندگى غربى و نابودى‏سنت‏هاى اصيل فرهنگى در زير چرخ مدرنيته و ديجيتالى شدن زندگى روى آورده است.فرياد بلند ناتوى فرهنگى عارى ساختن جهان اسلام از هويت انسانى – اسلامى و نيز براندازى‏نظام جمهورى اسلامى است، دشمن اين هدف استراتژيك را به صراحت بيان كرده است.

»ديويد كيو« مأمور سازمان سيا مى‏گويد:

مهم‏ترين حركت در براندازى جمهورى اسلامى ايران، تغيير فرهنگ فعلى ايران است و مامصمّم به آن هستيم. [خرم، مسعود، هويّت، ص 18.]

شجاع‏الدين شفا، ضد انقلاب مقيم خارج مى‏نويسد:

اصولاً استراتژى جديد ما مبارزه فرهنگى است. ما بايد بينش مردم را عوض كنيم تا جمهورى‏اسلامى ساقط شود. [ر. ك. نفوذ و استحاله، معاونت سياسى نمايندگى ولى فقيه در قرارگاه ثاراللَّه، ص 17.]

شيوه‏ها و ابزارها

هدف ناتوى فرهنگى روشن است. او براى رسيدن به اين هدف، شيوه‏ها و ابزارهاى گوناگون ومتنوعى به كار گرفته است؛ شيوه‏هايى مانند:

1. تربيت دست‏آموزها و مهره‏هايى چون: سياستمداران، اساتيد دانشگاهها، دانشجويان‏فارغ‏التحصيل غرب، تاجران، صاحبان قلم، هنرمندان و شاعران.

2. ارائه الگوها و نمونه‏ها و ترويج فرهنگ غربى مبنى بر برهنگى و بى‏حجابى.

3. تبليغ فراماسونرى، بهائيت، ترويج سكولاريسم و پشتيبانى احزاب و گروههاى همسو.

4. تشكيل مسابقات بين‏المللى ادبى، هنرى، علمى، ورزشى و… منطبق بر ارزش‏هاى‏غربى.

5. اعزام مستشاران خارجى و شركت‏هاى چند مليتى.

6. طرح و تفسير دموكراسى به شيوه غربى و ترويج فرهنگ تسامح و تساهل و بى‏تفاوتى واز بين بردن غيرت دينى و ملّى.

7. تقدس‏زدايى و حمله به ارزش‏ها؛ اهانت به خدا، پيامبران، قرآن، دين، ائمه اطهار(عليهم‏السلام) ولايت فقيه، روحانيت و مقدسات.

8. امام‏زدايى و ولايت‏ستيزى و تهاجم به اصل ولايت فقيه.

9. شايعه‏پراكنى و ايجاد جنگ روانى.

10. ايجاد بحرانهاى اخلاقى و معنوى توسط شبكه‏هاى فساد و فحشاء.

11. ايجاد روحيه يأس و نااميدى.

12. بدبين كردن مردم نسبت به مسئولان نظام و روحانيت.

13. تيره و مبهم نشان دادن آينده انقلاب اسلامى و ناكارآمدى دين در اداره جامعه.

و ابزارهايى چون خبرگزارى‏ها، مطبوعات، رسانه‏هاى خبرى (راديو، تلويزيون) سينما وتأتر، مواد مخدر، كالاهاى صادراتى، اينترنت، سايت‏هاى مستهجن، CDهاى فاسد و… رابه‏كار گرفته است.

اخطار و هشدار

مقام معظم رهبرى در دهه دوّم انقلاب اسلامى هشدارهاى لازم را داده‏اند. ايشان ابتدابحث تهاجم فرهنگى، سپس شبيخون فرهنگى، و در پايان دهه 1370 بحث فروپاشى‏شوروى را مطرح كردند و در 85 / 8 / 18 نسبت به خطر ناتوى فرهنگى هشدارهاى لازم‏را بيان داشتند و فرمودند: هدف قدرتهاى استكبارى از تهاجم فرهنگى عليه انقلاب اسلامى،بى‏اعتقاد كردن نسل نو به دين، اصول انقلابى و تفكّر فعالى است كه دشمنان اسلام را به‏هراس انداخته (است). [نسل كوثر، ص 191.]  هدف اين است كه… به اصل انقلاب ضربه بزنند. [همان.]  من به شما عرض‏كنم تسلّط فرهنگى از تسلّط اقتصادى و از تسلط سياسى هم خطرناك‏تر است. [سخنرانى در ديدار با مردم اراك.]

امام خمينى(ره) فرمود: ما از حصر اقتصادى نمى‏ترسيم، ما از دخالت نظامى نمى‏ترسيم؛آن چيزى كه ما را مى‏ترساند وابستگى فرهنگى است، استقلال و موجوديت هر جامعه ازاستقلال آن نشأت مى‏گيرد و ساده‏انديشى است كه گمان شود با وابستگى فرهنگى، استقلال‏در ابعاد ديگر يا يكى از آنها امكان‏پذير است. [صحيفه نور، ج 12، ص 54، سخنرانى 59 / 2 / 1.]

جهاد فرهنگی

براى مقابله با »جبهه ناتوى فرهنگى« جز اقدام به جهاد فرهنگى گسترده راهى باقى نمانده‏است. يك بسيج همگانى لازم است. خواص، نخبگان و فرهيختگان رسالتى سنگين بر دوش‏دارند. امير مؤمنان(ع) در موارد گوناگون در نهج‏البلاغه به اين مسأله اشاره دارد و مى‏فرمايد:

اَللَّهَ اَللَّهَ فِى الْجِهادِ بِاَموالِكُم وَ اَنفُسِكُم وَ اَلسِنَتكُم فى سَبيلِ اللَّهِ. [نهج‏البلاغه، نامه 47، بند 6، ترجمه محمد دشتى، ص 559. همچنين به حكمت 373، ص 718 و 374، ص 718 و375، ص 720 مراجعه شود.]

خدا را! خدا را! درباره جهاد با اموال و جانها و زبان‏هاى خويش در راه خدا.

الگوى جهاد فرهنگى پيامبر اعظم(ص) و اهل بيت او هستند. از ويژگى‏هاى پيامبرخدا(ص) خستگى‏ناپذيرى او در اين راه بود. آن حضرت با وجود همه تهمت‏ها، تكذيب‏ها وتهديدها از جانب مشركان و دشمنان كينه‏توز سيزده سال در مكه و ده سال در مدينه به نشراسلام پرداخت و بر راه و سخن خود پايدارى كرد تا سرانجام پيروز شد. امام على(ع) در مورداين حركت فرهنگى رسول گرامى اسلام(ص) فرمود:

اَرسَلَهُ داعياً اِلَى الْحَقِّ وَ شاهِداً عَلَى الخَلقِ، فَبَلَّغَ رِسالاتِ رَبِّهِ غَيرَ وانٍ وَ لا مُقَصِّرِ، وَ جاهَد فِى‏اللَّهِ اَعداءَهُ غَيرَ واهِنٍ وَ لا مُعَذّرٍ. [نهج‏البلاغه، خطبه 116، ترجمه محمد دشتى، ص 225.]

خداوند پيامبر(ص) را فرستاد تا دعوت كننده به حق، و گواه اعمال خلق باشد. پيامبر(ص)بدون سُستى و كوتاهى، رسالت پروردگارش را رسانيد، و در راه خدا با دشمنان بدون‏عذرتراشى جهاد كرد.

الزامها و ضرورت‏هاى جهاد فرهنگى

جهاد فرهنگى با مشكلات و سختى‏هاى فراوانى رو به رو است و با جهاد نظامى تفاوت بسياردارد، به همين دليل »جهاد اكبر« ناميده شده است. اين سختى‏ها عبارت است از: شنيدن‏تهديد و تكذيب و تهمت [ر. ك. احقاف، آيه 21.]  كه شخص بايد از آبرو گرو بگذارد؛ رو به رو شدن با قوم جاهل‏و نادان [ر. ك. احقاف: آيه 23.]  كه از منطق بى‏بهره‏اند؛ نتيجه جهاد فرهنگى تدريجى است نه آنى، بايد صبر كرد تابه ثمر بنشيند، گاه همانند نوح پيامبر 950 سال تلاش و تبليغ مى‏كند، امّا نتيجه‏اش ايمان‏آوردن گروه اندكى به تعداد سرنشينان كشتى هستند؛ برخلاف پيروزى نظامى كه تشويق‏ها وتقديرها در پى دارد، و به جز خدا كسى مجاهد فرهنگى را تشويق نمى‏كند.

برخلاف جهاد نظامى كه غنايمى دارد، در جهاد فرهنگى غنيمت مادّى و دستمزدى دركار نيست. از اين رو براى اثربخشى و كارآيى جهاد فرهنگى در عرصه عمل بايد الزامهاى آن راپذيرفت. مانند:

1. در جهاد فرهنگى بايد توهين‏ها، قداست‏شكنى‏ها، استهزاءها را تحمل كرد و باشكيبايى به كار خود ادامه داد.

2. جهاد فرهنگى بايد تداوم يابد، چون نتيجه و ثمره آن آنى نيست، علاوه كه شبيخون‏فرهنگى دشمن نيز مقطعى نيست، تا وقتى دشمن در ميدان است، ما نيز بايد در ميدان‏مبارزه حضور داشته باشيم، حتى اگر دشمنان نيز از تبليغ و اهداف خود دست بردارند، مانبايد نسبت به تبليغ دين سست شويم و كنار بكشيم.

ابوعبداللَّه جعفى مى‏گويد: امام باقر(ع) به من فرمود: نزد شما يك مسلمان تا چند وقت‏مرزبان مى‏باشد؟ گفتم: چهل شبانه‏روز. فرمود: ولى مرزبانى ما تا پايان روزگار است. [لكن رباطنا الدّهر]  پيام‏اين روايت آن است كه مرزبانى از اسلام ناب و حق و حقيقت هميشه و تا پايان روزگار ادامه‏خواهد داشت و تعطيلى‏بردار نيست.

3. صبر و پايدارى. پايدارى در مقابل ناتوى فرهنگى پيروزى را نويد مى‏دهد و دشمن را دررسيدن به اهدافش ناكام مى‏گذارد. دشمن گاه با حجم سنگين تبليغات، افتراء و تهمت،بى‏آبرويى و… مى‏كوشد رقيب را از ادامه كار خسته كند، ولى قرآن مى‏فرمايد صبر و شكيبايى‏را پيشه خود سازيد:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصَابِرُوا وَرَابِطُوا وَاتَّقُوا اللّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ. (آل عمران: 200)

اى مؤمنان، صبر كنيد و ايستادگى ورزيد و مرزها را نگهبانى كنيد و تقوا پيشه سازيد اميد است‏كه رستگار شويد.

4. دغدغه دين داشتن: در جهاد فرهنگى بايد دغدغه دين داشت و از بى‏تفاوتى بيرون آمد.امام على(ع) ضمن مقايسه نيروهاى عصر خود با نيروهاى عصر پيامبر(ص) در پيشبرد اسلام‏و دغدغه دين داشتن، با سرزنش يارانش فرمود:

وَ لَعَمرى لَو كُنّا نَأْتى ما أَتيتُم، ما قامَ لِلدّينِ عَمُودٌ، وَلا اَخْضَرَّ لِلايمانِ عُودٌ. [نهج‏البلاغه، خطبه 56، ص 106.]

به جانم سوگند! اگر ما در مبارزه مثل شمابوديم هرگز پايه‏اى براى دين استوار نمى‏ماند، وشاخه‏اى از درخت ايمان سبز نمى‏گرديد.

5. صدق و راستى. مجاهدان عرصه فرهنگ بايد بر سر عهدى كه با خدا بستند، صادقانه‏بايستند. »مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ.«(احزاب: 23)

زدودن پيرايه‏ها و رياكارى‏ها و آراسته شدن به صداقت و راستى، نصرت الهى را به ارمغان‏مى‏آورد و ابزار و شيوه‏هاى فرهنگى را كارآمد مى‏سازد.

امام على(ع) فرمود:

فَلمَّا رَأى اللَّهُ صِدقنا اَنزل بِعَدوّنا الكَبت و اَنزل علينا النّصر. [پيشين.]

آنگاه كه خداوند صدق و راستى ما را ديد شكست را بر دشمنانمان فرود آورد و بر ما يارى‏فرستاد.

6. توكّل. در عرصه جهاد فرهنگى ضمن فراهم ساختن مقدمات و بسترهاى فرهنگى،بايد به خدا توكل كرد و از هياهو و ارعاب و تهديد دشمن نهراسيد.

قُل لَن يُصِيبَنَا إِلَّا مَاكَتَبَ اللّهُ لَنَا هُوَ مَوْلاَنَا وَعَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ. (توبه: 51)

بگو: »هيچ حادثه‏اى براى ما رخ نمى‏دهد، مگر آنچه خداوند براى ما نوشته و مقرّر داشته‏است؛ او مولا (و سرپرست) ماست؛ و مؤمنان بايد تنها بر خدا توكّل كنند!«

هرچند كه جهاد فرهنگى مشكلاتى افزون بر جهاد نظامى دارد، ليكن پاداش آن برتر وچون سنتى حسنه هميشه جارى و سارى است. امام صادق(ع) از پيامبر(ص) نقل مى‏كند: هركس روش نيكى پديد آورد و آن را رواج دهد ثواب آن را مى‏برد و تا روز قيامت برابر پاداشى كه‏به عاملان آن سنت خوب مى‏دهند، به او نيز داده مى‏شود بدون آن كه از پاداش ديگران‏چيزى كاسته شود. [وسائل الشيعه، ج 15، ص 24، ح 19937.]  و اينكه در روايات مداد علماء از خون شهيدان برتر شمرده شده و براى‏مجاهدان فرهنگى، درجات، مغفرت و رحمت الهى نوشته شده در همين راستا تفسيرمى‏شود، چرا كه با جهاد فرهنگى، دين الهى حفظ و پيرايه‏ها و حملات به دين دفع وارزش‏هاى الهى پايدار مى‏مانند. [همان، ص 12، ح 19908.]

راهبردها وراهکارهای جهاد فرهنگی

راهبرد (استراتژى): به معناى روش و يا سياست كلّى براى نيل به هدف‏هاى معين است.همچنين هنر يا علمِ توسعه و به‏كارگيرى بهتر امكانات در جهت نيل به هدف معين را راهبردگويند. [فرهنگ علوم سياسى، على آقابخشى و مينو افشارى‏زاده، نشر چاپار، ص 660.]

راهكار: ترتيب، تركيب و ساختارهايى است كه انجام و تكميل، يا شيوه اجراى اهداف،وظايف، نيازها يا فرايندهاى معين را آسان يا ممكن مى‏سازد. [همان.]  در اين بخش از مقاله به‏راهبرد جهاد فرهنگى در تقابل با ناتوى فرهنگى مى‏پردازيم:

1. شناخت هدف، ابزار، شيوه و راهكارهاى دشمن، نخستين گام ضرورى در جهادفرهنگى است. مجاهدى كه دشمن را نمى‏شناسد، نمى‏تواند راهكارهاى مناسب مبارزه با او راطرّاحى كند. مقام معظم رهبرى فرمود:

هجوم فرهنگى را با تفنگ نمى‏شود جواب داد، تفنگ او قلم اوست… چشمها را بايد بازكرد؛صحنه را شناخت؛ مثل جنگ نظامى كه بدون شناسايى و بدون ديده‏بان و بدون داشتن وضعيت‏دشمن، چشمش را بيندازد پايين، برود جلو، شكست خواهد خورد؛ در جنگ فرهنگى هم‏همينطور است. [روزنامه رسالت، 69 / 3 / 13.]

امير مؤمنان(ع) به كميل فرمود:

يا كُميل ما مِن حَركَةٍ اِلّا وَ اَنتَ مُحتاجٌ اِلى مَعْرِفَتِهِ. [حسن ابن شعبه حرّانى، تُحف العقول، ترجمه احمد جنتى، ص 171.]

اى كميل! هيچ حركتى نيست مگر آن كه تو در آن به شناخت و آگاهى نيازمندى.

اين وظيه سنگين بر دوش مسئولان، انديشمندان، فرهيختگان و خواصّ است كه دشمن‏را خوب بشناسند و مردم را نيز بدان آگاه كنند. شناخت و آگاهى از برنامه‏هاى دشمن، به‏مثابه چراغى است كه با كاويدن تاريكى‏ها و چالش‏ها، به برنامه‏ريزى و طراحى درست كمك‏شايانى مى‏كند.

2. برنامه‏ريزى فرهنگى. پس از شناخت دشمن، برنامه‏ريزى لازم است؛ لذا مسئولان‏ارگانها، وزارتخانه‏ها، دفاتر فرهنگى و… مى‏بايست با هماهنگى، يك برنامه جامع و كامل راطراحى كنند. اين برنامه‏ريزى مى‏بايست از اين ويژگى‏ها برخوردار باشد:

2 – 1. كلان‏نگر و جامع. هرچند هدف‏هاى جزيى نيز نبايد فراموش شود، ليكن پرداختن‏به آنها نبايد مسئولان عرصه فرهنگى را از پرداختن به اهداف كلان و اساسى غافل كند.از اين رو مراكز تصميم‏گيرى، نقاط حسّاس و طرحهاى كلان و ريشه‏اى دشمن بايد در برنامه،هدف قرار گيرند.

2 – 2. آينده‏نگرى و پيش‏بينى توطئه‏هاى دشمن.

2 – 3. تنوع‏پذيرى و پرهيز از يكسان روى و تكرارى شدن.

2 – 4. مصون‏سازى نه محدوديت‏نگرى، يعنى به‏گونه‏اى برنامه‏ريزى شود كه افراد به‏ويژه‏جوانان با آگاهى و يا اختيار نه به اجبار و اكراه از آلودگى پرهيز كنند.

2 – 5. تقويت روحيه دشمن‏ستيزى و ايجاد تنفر قلبى نسبت به دشمن.

2 – 6. شورآفرينى و نشاطانگيزى و ايجاد رغبت و ذوق براى مقابله با دشمن.

2 – 7. هماهنگ‏سازى بين ارگانهاى فرهنگى مانند: سازمان صدا و سيما، وزارت ارشاداسلامى، سازمان تبليغات، دفتر تبليغات، ستادهاى نماز جمعه، دفاتر فرهنگى و… .

2 – 8. توجّه به اولويت پيشگيرى بر درمان؛ همانند بهداشت كه با شعار »پيشگيرى بهتر ازدرمان است« عمل مى‏كند.

2 – 9. توجّه به پيشگيرى از نفوذ دشمن در جامعه و مراكز فرهنگى، مانند: نفوذ درمطبوعات، رسانه‏ها، سينماها، دانشگاهها، اينترنت و سايت‏ها و… و در صورت نفوذ پاكسازى‏مراكز ياد شده.

2 – 10. تكيه بر هويت دينى و ملّى و دفاع از آنها. هويت دينى ما اسلام ناب محمّدى(ص)و هويت ملّى ما انقلاب اسلامى و فرهنگ و شاخصه‏هاى ملّى كشور ايران است، به اين‏فرهنگ غنى بباليم و خود را همرنگ دشمنان درنياوريم.

امام صادق(ع) فرمود: »خداوند به پيامبرى از پيامبرانش دستور داد به مؤمنان بگويد:لباس دشمنان را نپوشيد، غذاى دشمنان را نخوريد، به شيوه دشمنان من رفتار نكنيد كه دراين صورت شما نيز همانند آنان و جزو دشمنان من خواهيد شد.« [وسائل الشيعه، ج 3، ص 259.]

3. مبارزه جدّى با فساد و فحشاء. مهم‏ترين شيوه دشمنان دين به عنوان يك استراتژى،نشر فساد و فحشاء در جوامع اسلامى و دينى است. قرآن كريم يكى از حيله‏هاى شيطان رافراخواندن به فساد و فحشاء مى‏داند و مى‏فرمايد:

الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُم بِالْفَحْشَاءِ. (بقره: 268)

شيطان به شما وعده فقر مى‏دهد و شما را به فحشاء دعوت مى‏كند.

و در آيه 21 سوره نور مى‏فرمايد:

فَإِنَّهُ يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاءِ وَالْمُنكَرِ.

او (شيطان) به فحشاء و زشتى دستور مى‏دهد.

در اين دو آيه به سه مسأله مهمّ: »فقر«، »فحشاء« و »منكر« اشاره شده است كه هر كدام‏مى‏تواند جامعه‏اى را به سقوط بكشاند. وقتى فقر و فساد و فحشاء پديد آمد، روح ايمان وجوانمردى و غيرت دينى و ملّى از بين مى‏رود و اندلسى ديگر پديد مى‏آيد.

مقام معظم رهبرى مى‏فرمايد: »قدرت‏هاى سلطه‏گر، بزرگ‏ترين عامل توجيه و نشرفسادند، فساد اخلاقى، فساد جنسى و فساد اعتقادى.« [نسل كوثر، ص 191، به نقل از: پيام انقلاب]  دشمنان مصداق اين آيه شريفه‏اند:»يُحِبُّونَ أَن تَشِيعَ الْفَاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا؛ (نور: 19) دوست دارند كه فساد و فحشاء در ميان‏مؤمنان رواج يابد.« لذا در طول تاريخ به ويژه در فتح اندلس، بهره‏هاى لازم را از اين راهكاربرده‏اند. شهيد مطهرى در تبيين فتح اندلس به دست مسيحى‏ها مى‏نويسد: »نقشه‏اى كه‏مسيحيان براى تصرّف اندلس و بيرون كشيدن آن از دست مسلمانان كشيدند اين بود كه به‏صورت دوستى و خدمت، وسايل عيّاشى براى آنها فراهم كردند؛ باغها و بوستانها، وقف‏ساختن شراب شد. دختران زيبا و بى‏حجاب در خيابان‏ها به عشق و عاشق‏سازى پرداختند.سرگرمى‏ها شهوانى از هر جهت فراهم شد و روح ايمان و جوانمردى مُرد. پس از اين جريان‏بود كه توانستند مسلمانان را بى‏درنگ از دم تيغ بگذرانند. [امدادهاى غيبى، ص 42، صدرا.]

دشمن اگر ديروز با ابزار غير مدرن و فقط در كاباره‏ها و خيابانها توانسته بود جوانها را فاسدكند، امروز با ابزارهاى مدرن ديجيتالى (رايانه، اينترنت، سايت‏هاى مبتذل، ماهواره و هزاران‏فيلم و CD فاسد) به درون خانه‏ها نفوذ كرده و قهراً خطرش بيش از گذشته است. لذا مقابله بااو يك مبارزه جدّى مى‏طلبد و بايد اخطارهاى مقام معظم رهبرى را جدّى بگيريم كه‏مى‏فرمايد:

(دشمن) از طريق باندهاى فساد در تلاش است تا جوانان ما را به سوى تباهى سوق دهد، ولى مابا اين مفسدان در هر كجا باشند، با شدت برخورد مى‏كنيم، زيرا آنها را تباه كننده كشورمى‏دانيم. [روزنامه جمهورى اسلامى، 71 / 11 / 16.]

در قرآن كريم براى مبارزه و ريشه‏كنى فساد و فحشاء سخت تأكيد شده است. در يكجا مردم رااز نزديك شدن به فحشاء پرهيز مى‏دهد: »وَلاَ تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ؛ (انعام: 151)به فواحش، آشكار يا پنهان نزديك نشويد.« فواحش جمع فاحشه به معناى گناهانى